9.Dzielni niesamodzielni.

Dzielni niesamodzielni.

W życiu każdego przychodzi taki moment, gdy chcemy się usamodzielnic. Często zaczynamy  zaczynamy życ na wlasną ręke pod wływem różnych wydarzeń które z góry upatrują nam tory i cele naszej życiowej ścieżki. Czy potrafimy jednak zaplanowac swoją przyszłośc, a co ważniejsze, wcielic te plany w rzeczywistośc i podąrzac drogą jaką obraliśmy jeszcze przed kilkoma laty.

Niezależnośc bywa trudna może dlatego młodzi ludzie zostają jak najdłużej w swoich domach rodzinnych, tak jest po prostu wygodniej. Nie biorąc odpowiedzialności za pewne sfery codziennego życia czujemy się wolni, ale jesteśmy przez to niesamodzielni. Czy po kilku latach małżeństwa również przestajemy być dzielni? Gdy we wspólnym codziennym życiu podporządkowujemy się współmałżonkowi i żyjemy pod jej/jego dyktando. Możemy Czu poprzez wykonywane czynności pewną stabilizację, ale czy wiąże się z tym również poczucie bezpieczeństwa.

Wolnośc wyrażania swoich poglądów - każdy ją posiada, lecz nie każdy z tego prawa korzysta. Trudno jest się przeciwstawic  szefowi w pracy, bo zawsze możemy tą pracę stracic. Zgadzamy się wiec,  na pomiatanie własną osoba i nierówne traktowanie.
Do czego zmierzam? Niezaleznośc to pojęcie bardzo trudne do zdefiniowania. Jest ono względnie i każdy rozumie je inaczej. Pomimo różnic jakie dzielą ludzkie poglądy warto Mie świadomośc własnej niezależności, a co za tym idzie świadomości kim jesteśmy.
Akceptacja własnej osoby, swojego sposobu bycia oraz wyrażania poglądów, pomaga nam w budowaniu własnego ja, pewności siebie i dodaje nam poczucie, że jesteśmy obojętni dla poznawanych przez nas osób.

8.O uprzedzeniach słów parę.

O uprzedzeniach słów parę.

Ostatnio często myślę o tym skąd w Polakach tyle uprzedzeń. Po co tak wszystko uogólniamy, wkładamy w gotowe schematy, lubimy generalizowac.

Ludzie unikają tematów tabu, zamiast rozmawiac o rzeczach ważnych, mających znaczenie na zmiany w naszym kraju uciekają w banały, boją się zabrac głos w ważnych sprawach. Często jest tak, że przejmujemy konformistyczną postawę, idziemy za głosem większości, nie zastanawiając się nad swoją własną opinią, zdaniem czy sumieniem.

Oceniamy po pozorach, nie potrafimy współczuc, bądź okazywac sympatii czy wsparcia drugiej osobie. Wrzucamy osoby homoseksualne i metro seksualne do jednego nurtu, nie zważając na ich odczucia i to jak nasze poglądy mogą wpływac  na ich funkcjonowanie w codziennym życiu.

Traktujemy singli jako osoby niestabilne uczuciowo, które nie potrafią stworzyc rodziny. Rażą nas związki w których różnica pomiędzy partnerami jest duża. Uznajemy młodszą kobietę za utrzymankę dojrzałego mężczyzny , a młodszego faceta u boku starszej kobiety jako odmładzający kaprys.

Ja to tak postrzegam i nie chce zawierac tutaj głosu w czyimś imieniu, ale obserwując dzisiejszy świat tak to z mojej perspektywy wygląda. Nie chcemy, bądź nie potrafimy postawi się w sytuacji drugiej osoby. Czy zatem wzrasta  w naszym kraju pokolenie egoistów, egocentryków i materialistów, ludzi skupiających się tylko na własnej osobie, a nie na tym jak pomóc lub wesprze innych.




Inka

7. W związku z czym/kim ?

Do dobrego związku z drugą osobą jest potrzebny solidny fundament. By powstała rodzina nie potrzeba jednak trzech osób, często jest to moje tzw. Mniej niż trzy.

Na moim osiedlu, w mojej okolicy jest wiele kobiet, które wychowują dzieci same.
Widocznie to zjawisko  ma coraz większą skalę. Czy kobiecie jest potrzebny mężczyzny? Myślę, że tak , pomimo dystansu do mężczyzn jaki wyrobiłam sobie przez lata, wierze, że gdzieś są Ci prawdziwi którzy potrafią o kobietę zadba i stworzyc z nią zdrowy, zobowiązujący związek, wychowywac wspólnie dzieci.

Nie wiem czy to ja takich trafiam czy to ze mną jest coś nie tak.  Może jak dotąd i ja i poznani przeze mnie mężczyźni nie byli w wieku skorym do jakichkolwiek zobowiązań, chociaż w sumie to sama nie wiem kiedy ten czas nadchodzi. Jak na razie nie czuję się starą panną  bo jestem po prostu panną z dzieckiem i wiele osób jest zdziwionych i zaskoczonych tym faktem.  Wkurza mnie to jak niektórzy są wścibscy i pytają o rzeczy osobiste. Jednak dziecko nie jest sprawą którą ukrywam, raczej to co dotąd przeżyłam jest  moją osobistą sprawą. Tak też każdej matki wychowującej dziecko samotnie jest inne.

Zapewne córce zaczyna brakowa tzw. Męskiego wzorca, męskiej ręki, skoro przez tyle czasu jedynym mężczyzną wpływającym na jej rozwój jest dziadek.

Dziadek to jednak nie ojciec (mam nadzieję tatusiu, że nie inwigilujesz znów mojego bloga jeśli tak to polecam czerwony krzyżyk w górnym rogu.)

Dzieci z rozbitych małżeństw zapewne mają jeszcze więcej problemów w rozwoju psychofizycznym. Chciałabym by moje dziecko było  w pełni szczęśliwe, ale po co mam na siłę szukac jej tatusia skoro przez tyle lat byłam sama i nie potrafiłam się z nikim związac. Na pewno bywają chwile w których brakuje mi miłości, bliskości, stabilizacji i poczucia bezpieczeństwa jakie powinien zapewni rodzinie męzczyzna. Niestety  opinie „starszych kobiet” utwierdzają mnie, że życie jest życiem i z facetem czy bez  niego bywa beznadziejnie. Skoro wszystkie odradzają mi zamążpójście, bo  z chłopem to tylko się umęczysz.

Nie wiem, czy to są dobre porady, no cóż. W miłośc internetową nie wierze, na studiach to człowiek miał głowę w notatkach i nie myślał o tym, więc może teraz jest ten czas? Czas na miłośc.

Martyna

6. Nie ilośc, a jakość - „to dzisiaj się liczy”

Nie ilośc, a jakość - „to dzisiaj się liczy”

Ostatnio zmęczenie brało górę nad weną. Przez tydzień 3 razy zmieniałam temat felietonu, bo jednak kilka rzeczy sobie cenię, między innymi, przywatnoś, bezpieczeństwo i rękopisy. Ważne są dobre warunki pracy jak i aura panująca między pracownikami.

Chciałam pisac o solidarności jajników, naturze kobiet, ale zrezygnowałam, ze względu na powyższe jak i na to, że czytają to również mężczyźni.  Nie warto więc im wszystkiego czarno na białym obnażac. Niech dalej trwają w niepewności.

Wstępując do naszej, miastowej wyższej sfery-blogosfery, mam na celu wyrażenie własnej opinii, a nie szastanie cudzym wizerunkiem, czy budowanie haniebnej reputacji. Temat zniesławienia w Internecie jest na tyle śliski i niewiarygodny, że wolę „omijac go łukiem”.

Dziś chciałam skupic się na wolności słowa i na wolnym rynku. Czy w Polsce można założyc własną firmę? Tak, ale… zawsze jest jakieś ale.  Każda dobrze prosperująca firma wymaga zapotrzebowania finansowego, (popyt, podaż itd.) Nie jestem jakąś ekspertką, ale od kilku lat badam rynek konsumencki w branży kosmetycznej i muzycznej. Patrze w którym kierunku to wszystko zmierza. Konkurencja potrafi zniszczyc człowieka który ma do tego ogromne chęci, zapał czy  też jakieś wielkie ambitne plany. Branża jest niestabilna, dlatego łatwo jest zostac wykorzystanym.

Trzeba mieć oczy szeroko otwarte i wychwytac najmniejsze symptomy, które mogą skończyc się niepowodzeniem. Myślę, że łatwo jest się rozwijac, lecz trudniej znaleśc pracę. To przez to tak wielu młodych „ucieka” za granicę.

Nie warto budowac od podstaw, życia w kraju, gdzie nie ma przyszłości. Zyjemy w kraju, gdzie politycy kłamią dziennikarzom prosto w twarz, bez zmrużenia oka. Żyjąc za nasze pieniądze zapewniają sobie przyszłośc, zostawiając społeczeństwo i dług publiczny na tzw. Pastwę losu.

Skąd ten kolokwializm? Skoro partie rządzące tylko obiecują cuda, wianki, a wcale nie żyje się lepiej.

No bo komu żyje się lepiej? Robotnikom, górnikom, hutnikom, handlarzom, rolnikom? Litania do zawodów które zamist się rozwijac zanikają.
Jeżeli biznes jest nierentowny to jest zamykany.

Tzw „ Pierdzistołki” czyli w moim mniemaniu kierownicze stanowiska i szefostwo przeprowadzają redukcję etatów, nie patrząc na sytuację socjalną bądź materialną swoich pracowników.
Dzisiejszy świat jest coraz bardziej  materialny, ludzie wolą mieć niż być, ale czy warto jest robic coś wbrew sobie? Swoim własnym przekonaniom?

Zakończę te swoje wywody tą refleksją.
Zastanawiałam się nad tym , czy odblokowac komentarze, ale w sumie po co? Ja ich nie potrzebuje.
Zastanawiałam się także czy wstawi tu zdjęcia, ale ten etap mam za sobą, gdy hmmm… sama już nie pamiętam kiedy zakładałam bloga, miał on właśnie taką formę.

Teraz oczekiwania się zmieniły.
 
pozdrawiam
Martyna



PS. Ciekawe kiedy p. Katarzyna T. postara się o to aby blogerki miały emerytury.

5.Ograniczeni rutyną?

Ograniczeni rutyną?

Dziś zastanawiam się nad ograniczeniami- nie chodzi mi o te drogowe bądź umysłowe.

Ostatnio wyczytałam gdzieś w Internecie ciekawą treśc, parafrazując brzmiała ona mniej więcej tak: Pytając dzieci o to co sądzą o dorosłych, dzieci uznały ich za niemądrych i dziwnych, ponieważ ciągle pytają o to jak się mają, stale oczekując dobrej odpowiedzi. Coś w tym rzeczywiście jest. Jak wiadomo dzieci wiedzą więcej.

Czy w dzisiejszych czasach nie jest tak, że wystarcza nam codziennośc? Pochłaniająca nasz czas codziennoś zlewa kolejne dni w bezkształtną szaroburą masę, czy naprawde chcemy by tak wyglądało nasze życie?

Rutynowo wykonujemy czynności bo… właśnie bo.. bo szef tak chce, bo wymaga tego rodzina, bo tak wypada. Gdzie zatem podziewają się nasze wybory, decyzje, zmiany, chęci… Giną zgniatane przez szlak codziennych czynności, które już nas nawet nie nudzą.

Może więc się boimy przeciwstawi, zmienic sami coś w naszym życiu? Nie chcemy słyszec nieprzychylnych komentarzy. Przeraża nas utrata stabilnego gruntu, który dotąd osiągnęliśmy.

Ktoś bardziej ograniczony mógłby przecież nazwac nasze czyny bredniami, działaniem szalonym i nierozsądnym. Po co przechodzic na dietę, dbac o swoje zdrowie, gdy nie jest się otyłym. Dlaczego zabiera żonę na randkę po wielu latach małżeństwa. Zrobi coś dla sienie, zapisac się na  kurs tańca czy językowy. Odważy się na coś czego nigdy nie robiliśmy.

No, ale co nas ogranicza? Czas? Pieniądze?
Spiesząc od terminu do terminu, wypełniając kalendarz, zagęszczając grafik, goniąc za pieniądzem, lepszym stanowiskiem, żyjąc od wypłaty do wypłaty. Gubimy w tym wszystkim sens, nic nas już nie zaskakuje. Pogrążamy się, kopiąc sobie dół monotonni drążąc coraz głębiej nie wychodzimy poza to co nie jest nam obce. Zaspokajamy nasze potrzeby nie myśląc o tym co nieprzewidywalne.

Myśle, że człowieka ogranicza własny rozum. To, że zamyka się na poszczególne sprawy zależy właśnie od tego. Wielu z nas woli patrzec pod nogi i uważac, aby się nie potknąc i nie upaśc. Człowiek to tylko jednostka, która ma prawo popełniac błędy.
Niektóre z tych błędów bywają bolesne, ale czy przez to mamy się poddawac? Przestawac walczyc? Są i tacy których ogranicza tylko własna głupota,ale nie o to mi tutaj chodzi…

Trzeba starac się otwierac na nowe możliwości i rozwija, duchowo oraz mentalnie czy w każdej innej postaci bez względu na wiek czy sytuacje w jakiej się obecnie znajdujemy.

Może warto się czasem zatrzymac, pomyśleć nad formą jakie przybrało nasze życie i spróbowac coś zmienic.  Mi zależy ostatnio by życ bez pośpiechu, nie z godziny na godzinę, według sztampowych zasad, reguł, planów zajęc. 
Podobno zbyt mało się uśmiecham, szukam więc sytuacji dzięki którym uśmiech coraz częściej gości na mojej twarzy.

Więc przesyłam pozdrowienia i promienny uśmiech
Martyna  J

4. Spontanicznośc czy nic?

Obudziłam się dziś z myślą, że to będzie dobry dzień. I taki właśnie był przepełniony nicnierobieniem i zwykłymi codziennymi sprawami jednak pełen przemyśleń i zadumy.

Czasem tak niewiele potrzeba by człowieka zmotywowac, drobny gest wystarcza do działania.
Co sprawia, że jestem zaintrygowana i zainspirowana? Słowa, zarówno te wypowiedziane jak i te które zostały przemilczane.

Słowa wiele zmieniają w życiu nawet zanim przeobrażą się w czyn. To w jaki sposób odnosimy się, kontaktujemy z drugą osobą. Jaki wydźwięk ma nasz to n wypowiedzi i to jak działamy na otoczenie, na drugą osobę. To co potrafimy zdizałac nie mówiąc nic.

Emocje, te których nie warto tłumic, którymi lepiej Dzielic się za pomocą słów.
Nie jest to proste, lecz staję się coraz łatwiejsze, gdy zmienia się nasze podejście. Trzeba potrafic mówic otwarcie o rzeczach które chowają się nam głęboko w sercu, duszy.

Może to co teraz piszę wydaję się puste i bez wyrazu, ale w każdym z nas są doświadczenia, które kłują nas wewnątrz jak drzazga w palcu. Sa tematy niewygodne zwane tematami tabu. Niektóre są omijane celowo, nikt nie chce o nich mówic.

Każdy ceni sobie prywatnośc, lecz czy szczerość nie jest więcej warta?

Chciałabym znac odpowiedz na to pytanie jak i na wiele innych. Może dlatego odczuwam taką potrzebę kontaktu z ludźmi, zarówno tą werbalną jak i niewerbalną. Można być czyjąś „bratnią duszą”, istnieją sprawy w których ludzie mają podobne zdanie i dzielenie się wzajemnie opinią pomaga nam w budowaniu światopoglądu.

Radio mnie motywuje, a teraz już nie tylko poprzez wspaniałych radiowców i ich głosy i przekazy które od lat kształtują mój gust muzyczny. Mass media, portale społecznościowe odgrywają dużą rolę w rozwoju więzi międzyludzkich.

Coraz bardziej licze się ze swoimi słowami, wiem jaką mają moc. Czasem prowadzę rozważania, są tematy które zmuszają do myślenia i nic tego nie zmienia. Dąże do prawdy, dzięki temu staję się bardziej ufna, lecz mimo to boję się zaufac.

Są jednak chwilę, które motywują do spontanicznych działań. Czy warto? Warto realizowac swoje pasje, coraz bardziej w to wierze, robiąc kolejne sesje zdjęciowe, siadając przed mikrofonem w radiu czy pisząc tutaj.

Pozdrawiam gorąco
inka

3. Skąd czerpac siłę, mobilizację do działania. Jak podejmowac wyzwania i by asertywnym?

3. Skąd czerpać siłę, mobilizację do działania. Jak podejmować wyzwania i by asertywnym?

Choć moja droga życiowa nie jest jeszcze wiekowa, więc w wielu kwestach nie mam na tyle doświadczenia jak co po niektórzy, to przez lata zyskałam własny bagaż doświadczeń i pewne spostrzeżenia na nurtujące społeczeństwo tematy.

Każdy sam decyduje o swoim losie, a przynajmniej powinien. W życiu stawiamy sobie cele, marzenia które chcemy zrealizować. Często bywa jednak tak, że nasza energia i zapał nikną, a na ich miejscu pojawia się rezygnacja. Czy warto jednak z góry liczy na niepowodzenie? Nasze plany do realizacji potrzebują silnej mobilizacji, którą musimy odnaleźć sami w sobie. Zacząć możemy od najprostszych rzeczy, których realizacja nie przysporzy nam większych problemów, jednak idąc typ tropem myślenia budujemy w sobie drogę do samorealizacji.

Czy potrzeba działania i bycia aktywnym jest w dzisiejszych czasach wzywaniem? Nie wszyscy odczuwają potrzebę zaistnienia wśród tłumu, wybicia się, wyjścia przed szereg. Jednak każdy nosi w sobie potrzeby, dumę i wartości które w naszym odczuciu budują naszą osobowość i charakter. Pewna grupa osób będzie się realizować zawodowo dążąc do zdobycia lepszego stanowiska, starając się o awans. Inni natomiast pragną stabilizacji, niekoniecznie stagnacji, lecz uczucia spełnienia.

W książce z serii Harvard Buisness Press czytam, że sukces do pięcia się w górę można osiągnąć  przy określonym wkładzie energii w pracę jaką wykonujemy, w to aby się rozwijać. Potrzebna jest do tego nie tylko czystość umysłu i intelekt, ale i siła fizyczna i emocjonalna. Tu cytuję: „Aby osiągnąć szczytową formę umysłu, ciała i ducha, menadżerowie muszą nauczy się tego co sportowcy światowej klasy wiedza od dawna: odzyskiwanie energii jest równie ważne jak jej wydatkowanie.”

Aby osiągną wysoką efektywność i by nasze zdolności we wkładaną pracę nie „przygasły” musimy Mie dobrze określony plan działania. Stawia sobie cele i możliwości, które jesteśmy w stanie zrealizować. Tu również można przytoczyć porównanie do sportowców. Jeśli przez długie okresy istnieje potrzeba otrzymywania rewelacyjnych wyników to powinno się trenować w sposób równie systematyczny i wielopoziomowy co sportowcy światowej klasy. Taki system pracy wpływa nie tylko na wyniki pracy menadżerów, a także na ich samopoczucie i stan zdrowia.

O ile nie przepadam za czytaniem poradników to w tej książce znajduje się wiele trafnych i pomocnych uwag które można zastosować zarówno na dużej grupie odbiorców jak i potraktować je osobiście. Polecam zajrzę do książki bo jest tam więcej na temat zdolności duchowych, emocjonalnych, umysłowych, a także sprawności fizycznej.
Za pomocą prostych rytuałów możemy sprawi, ze nasza codzienność stanie się dla nas łatwiejsza , a problemów z którymi musimy się zmaga będzie coraz mniej. Artykuł „Sukces wymaga energii” J. Loehra i T. Schwartza można znaleźć w książce „Automotywacja”.

Moją automotywacją jest przeczytanie w przyszłości tej książki w całości na co jak dotąd nie mogłam się zdobyć, może przez fakt iż jest ona pisana w stylu literackim za którym nie przepadam. Jednak czasem warto przeczytać  i skorzystać  z zawartych w niej porad. Inną możliwością jest mój „słomiany zapał” i to, że zabieram się do działania ochoczo, a skutki bywają różne.

Na koniec chciałam wspomnieć o ważnym w dzisiejszych czasach temacie jakim jest asertywność. Jest ona niezwykle potrzebna i pomocna. Dzięki niej możemy uniknąć wielu nieprzyjemnych sytuacji takich jak mobing, molestowanie, wyżywanie się, bądź zostawanie w pracy po godzinach.

Trzeba liczyć się z własną opinią i umie powiedzieć nie. Wałczyć o swoje, gdy sytuacja tego wymaga. Umiejętność przeciwstawiania się drugiej osobie wymaga w nas pewnej odwagi, pewności siebie. Należy jednak działać umiejętnie by nie zostać źle odebranym, np. jako osobę zuchwałą lub samolubną. Gdy ktoś prosi nas o pomoc to podejmujemy decyzję w sposób zupełnie inny niż przy narzucaniu nam przez inne osoby swojej woli.
Asertywność jest różnie postrzegana jednak jest to cecha ceniona przez pracodawców. Istnieją różne kursy asertywności, nie wiem jednak jak one wyglądają. Może mają one na celu podniesienie naszej samooceny i wzmożenie krytycyzmu na różne poglądy. Tym kończę więc ten artykuł i mam nadzieję, że zaistniała we mnie wystarczająca potrzeba pisania różnych tekstów i mobilizacja do działania chociażby przez systematyczne umieszczanie ich na tym blogu.

Serdecznie pozdrawiam
Inka

2.Samotność, każdy odczuwa ją inaczej.

Samotność, każdy odczuwa ją inaczej.

Dziś zastanawiając się nad sensem tego tematu chciałam zauważy różnicę między samotnością a (byciem) typem samotnika. Wiadome jest pojęcie samotności, więc nie będę tego bardziej rozwijać.
Samotnik - jest to więc osoba która stroni od kontaktów z innymi ludźmi, ale czy zawsze?
Może nie jestem w tych kwestiach najlepsza, ale może wykłady z socjopsychologii (politechnika, jak zwykle nie mogła się zdecydować). Sprawiły, że potrafię odnajdywać prawdziwych outsiderów.
Przyznaję, że też taka jestem. Chociaż nie wiem do której grupy dokładniej się przypisać. Czasem lepiej jest odseparować  się od innych ludzi, którzy mają na nas zły wpływ bądź przytłaczają nas swoimi problemami, obowiązkami. Jednak kontakt z ludźmi jest ważny, ponieważ kształtuje naszą osobowość i światopogląd.
                Samotność w sieci? Tak, widziałam. Książki jeszcze nie przeczytałam, może kiedyś to zrobię. Wiadome jest, że w Internecie można trafić na ludzi mających wobec nas złe zamiary a także tych nadużywających nasze zaufanie. Robiąc rekonesans pomiędzy portalami społecznościowymi i portalami randkowymi doszłam do wniosku, że jak dla mnie wzbudzają w nas niepotrzebną nieufność i nic nie zastąpi nam bezpośrednich kontaktów międzyludzkich. Wiele osób używa tego typu narzędzia w zły sposób bądź traktuje wszystkie odnalezione w Internecie informacje jako prawdziwe, nie weryfikując ich. Jednak coraz więcej słyszę o parach które poznały się w ten sposób, więc może jest w tym szaleństwie jakaś metoda.
                 Samotny singiel/singielka… Jeżeli ktoś nie ma partnera, nie musi by od razu samotny. Myślę, że stan cywilny nie jest odwzorowaniem tego co wpływa na odczucia człowieka dla zaistniałej sytuacji. Moim zdaniem wdowiec, czy wdowa może bardziej cierpiec po stracie ukochanej osoby niż osoba której brakuje miłości tylko ze względu na to, że nie odnalazła jeszcze  swojej życiowej „drugiej połówki”.

1. Od czego zacząć? Najlepiej od czegoś nowego.

 Od czego zacząć? Najlepiej od czegoś nowego.

Każdy zadawał sobie pytanie bądź będzie to robił. Moje życie jest może trochę skomplikowane i niepoukładane, ale dzięki rodzinie i pasjom, które ciągle rozwijam nie jest monotonne.
Mając naście lat widziałam świat z innej perspektywy, miałam inne plany na życie, ale teraz wiem, że najważniejsze jest to co dzieje się w najbliższym czasie. Z biegiem lat  staję się coraz większą realistką chociaż wiele jest we mnie z dawnej niepoprawnej romantyczki.
                Wracając do sedna sprawy i tego po co właściwie piszę. Pisanie jest dla mnie czymś naturalnym. Kiedyś marzyłam o tym aby zostać fotoreporterką, jednak ze względu na wysokie koszta i ryzyko związane z tym zawodem, fotografia jest dla mnie pasją, hobby, sposobem wypełniania czasu, który sprawia, że jestem bardziej odważna i pewna siebie.
                Wybierając szkołę ponad gimnazjalną nie wiedziałam jeszcze co tak naprawdę czeka mnie w życiu. Chciałam jednak by aktywna i nie rezygnować ze stawianych sobie celów. Dziennikarstwo - tak, to co mnie przez tyle lat fascynowało. Nie tylko felietony i eseje. Wywiady i relacje. Publikacje naukowe jak i reportaże. Gdy byłam w liceum wyszłam nawet z inicjatywą stworzenia typowej gazetki szkolnej, lecz plany te pozostały niezrealizowane. Coś poszło nie tak, nie potrafię tego wyjaśni, lecz moja wena twórcza i humanistyczny dryg poddały się. Wiedziałam już, że wybór studiów będzie prosty bo mogłam uda się tylko na studia inżynierskie. Tak więc spędziłam 2 lata na tułaniu się pomiędzy budynkami politechniki z ludźmi, którzy nie do końca mnie rozumieli.
                Co teraz? Teraz jestem gotowa by móc wyrazi swoją opinię w Internecie, a także mam teraz na to czas. Wiem, że parę znajomych mi osób  stworzyło swoje blogi, kilka czasem odwiedzam. O czym będzie mój? To okaże się z czasem. Wiele inspiracji  czerpię z muzyki, która wypełnia moje życie niemal codziennie, chociaż staram się wybierać takie piosenki, które coś wnoszą swoim tekstem bądź melodią. Niekoniecznie będą to tematy związane z tym co studiowałam czyli ekologią czy ochroną środowiska. Nauka w życiu jest ważna, ale teraz staram się zdobyć wykształcenie w inny sposób.
Sztuka - to coś czym mogę wypełnia swój czas. Ostatnio dużo czasu wypełniam też sztuce gotowania, sprawia mi dużą radość to, że mogę przygotować coś dla drugiej osoby. Dzieląc się tym co mam sama staję się szczęśliwsza. Moje poglądy na życie są trochę kontrowersyjne, czasem apolityczne bądź kontrowersyjne, nie zmienia to jednak faktu iż hasło „Bóg, honor, ojczyna” jest dla mnie ważne.
Literatura - Tak, dobra książka jest czasem lepsza niż przyjaciel. Poza tym lubię też poezję. Sama kiedyś próbowałam coś „tworzyć” choć wiem, że były to marne zapiski, skecze, wiersze bądź teksty piosenek. Jednak do pisarki mi daleko więc wybaczcie mi błędy. Myślę, że na tyle starczy tytułem wstępu. Kończę więc  i zaczynam moje historyczne nowinki podczas gdy z głośników płynie mi  muzyka zespołu: The xx, który polecam każdemu. Jak dla mnie muzyka doskonała na wyciszenie  zebranie myśli.

Pozdrawiam
Inka

https://www.youtube.com/watch?v=5ANlWQy7-I0